– Odejdźcie stąd – powiedział. – Dziewczynka nie umarła, tylko śpi. Ale oni śmiali się z Niego. (Mateusza 9:24)
– Jesteś naszym nowym trenerem? – A ty członkiem drużyny cross-country Orange Hills Academy? – Tak...
– A zatem jestem waszym nowym trenerem.
Dzień dobry. Nazywam się Courtney Smith-Donnelly i tej jesieni będę was uczyć biologii i nauk ścisłych.
Będę też waszym trenerem. Miło mi was poznać.
Dwa szybkie pytania. Kto z was był w drużynie w zeszłym roku – ręka w górę.
Wszyscy? Nie ma nowych osób? – Nie. – Dlaczego nie? – Drużynie nie poszło wtedy zbyt dobrze.
Dziewczyny nie chciały biegać i nikt ich nie rekrutował. – Rozumiem.
– Czy mogę spytać, czy pani już kiedyś była trenerem cross-country?
– Nie, to mój pierwszy raz. Tak w ogóle... jak daleko biegacie?
– 5K. – 5K... Co to jest 5K, jaka to odległość?
– 5 kilometrów. – 3.1 mili. – Drużyna liceum, tak?
– Tak. – Dziękuję, dobrze wiedzieć.
Drugie pytanie może wydać się wam... przedwczesne... ale czy chcecie być silną drużyną
i wygrać tegoroczne zawody stanowe? – W zeszłym zajęłyśmy 10 miejsce. – Eastern Valley nas pokonało.
– Eastern Valley pokonało każdego. – Byliście o 162 punkty za Eastern Valley.
4 z ich 7 zawodniczek wraca w tym roku. Wy w zeszłym mieliście 3 nowych, 2 drugoklasistów, juniora i seniora,
co znaczy że 6 z was powraca. Waszym trenerem przez ostatnich 5 lat był pan Holloway, a wcześniej pan Pratt.
Założył tę drużynę w 1982 i prowadził póki nie przeszedł na emeryturę. Orange Hills Academy jest żeńską szkołą chrześcijańską
i członkiem Stowarzyszenia Szkół Prywatnych. Nigdy jednak nie wygrało stanowych... prawda?
– Tak. – Stąd moje pytanie, czy chcecie być silną drużyną i wygrać tegoroczne zawody stanowe?
– Cóż... tak. – Ok, słyszałam jedno tak. Ktoś jeszcze?
– Tak. – Ok, to brzmi przekonująco. Zatem będziemy trenować do stanowych.
Zanim powiecie mi swoje imiona i inne informacje, przebiegnijmy się trochę. Zróbcie kółko wokół tego pola, a ja popatrzę.
Tylko proszę bez wysiłku, ok? – Dobra dziewczyny, biegniemy.
Nazywasz się...? – Kristen Sims. – Kristen, wygrałaś w stanowych ostatnim razem?
– Nie, miałam 6 miejsce. – Hmm, dziwne że nie wygrałaś. Skoro twój bieg teraz był bez wysiłku,
to gdy dajesz z siebie wszystko, musisz być naprawdę szybka. – No, przez całą wiosnę biegałam po torze. Ciężko trenowałam, więc jestem w dobrej formie.
– To dobrze. Na przyszłość jak powiem żeby biec spokojnie, biegnij spokojnie. Ok?
Dobra dziewczyny, zbiórka.
Po kolei, powiedzcie mi swoje imiona i klasę. – Anna Glass, junior. – Heidi Olson, junior.
– Kristen Sims, senior. – Shelby Opal, klasa 2. – Katelyn Vann, klasa 2. – Rebecca Shackleford, klasa 2.
– Rachel Ramirez, junior. – Julianne Barnett, klasa 2...
– Hej, jak tam trening? – Łatwizna, biegliśmy tylko 30 minut.
– A jak nowy trener? – Nie lubię jej? – Jej?
– Tak. Tato, ona jest zaraz po studiach, nigdy nie była trenerem, nie ma pojęcia co robi.
– Co? – Dzisiaj czułam się jak na spacerze. – To czemu nie biegniesz swoim tempem, jak na porządnym treningu?
– Próbowałam, ale ciągle kazała mi zwolnić. – Cóż, skoro nie wie co robi, ty rób to co wiesz.
– Będę, możesz na mnie liczyć. – No a Anna i reszta? – Biegły na spokojnie.
Próbowałam je przyspieszyć, ale nie udało się. – Czemu Holloway musiał zmienić tę pracę?
– Tęsknię za nim. – ...i co ten Prader wyrabia zatrudniając nowicjusza. O, nie martw się, pogadam z twoim nowym trenerem.
– Mówię ci, Chase chce z tobą iść. – Bzdura. – Mówię poważnie. – Skąd wiesz? – Wieści się roznoszą.
– Nie mogę nawet jeśli to prawda. – Dlaczego? – Tata nie pozwala mi randkować, mam 15 lat. – Mój pozwala.
– Mój nie. – Czemu ci pozwala? – Jego to nie obchodzi. – A twój tata? – Też, ale za to mamę obchodzi,
ona wszystkim się martwi. – Pozwaliłaby ci pójść na radkę? – Nie. – Dlaczego? – Bo mam dopiero 15 lat.
– Widzisz! – Chciałabym żeby mój tata się o mnie martwił. – Dlaczego tak nie jest? – W sensie, wiesz gdzie on teraz mieszka, chyba nie muszę mówić więcej?
– To jak długo są rozwiedzeni? – Za długo. – Często ich widujesz? – Niespecjalnie, dwa czy trzy razy na rok...
– Czy twoja mama martwi się tym co robisz? – Poniekąd, ale jest zbyt zajęta pracą i randkami aby o tym myśleć.
– On chce z tobą wyjść. – Aby dobrze przebiec ten bieg...
potrzebujecie dwóch rzeczy: wytrzymałości i siły. Zwycięstwo w zawodach wymaga jeszcze jednego: czasu.
Czasu na trening i budowę ciała do poziomu, jakiego będziemy potrzebować by móc konkurować. Niezwykle ważnym jest, aby robić wszystkie ćwiczenia,
żeby właściwie się odżywiać, żeby dobrze się wysypiać. Będziemy biec powoli i spokojnie, by uniknąć jakichkolwiek kontuzji.
Jakieś pytania? – Gdzie będziemy dzisiaj biegać? – Oznaczyłam trasę którą biegliście podczas zawodów.
Podążajcie za flagami. Zaczniecie tutaj, w dół drogą, zrobicie duże okrążenie, potem z tyłu, zobaczycie oznaczenie 1 mili.
Dalej okrążacie, znacznik 2 mili jest o tutaj. Dalej zaplanowałam byście wbiegli na to duże wzgórze,
dotarli do szczytu i wrócili. Potem wszystko robicie jeszcze raz. – Trenerze, nie cierpię wzgórz, naprawdę musimy to robić 2 razy?
– Tak, a już niedługo, chcę byście zrobili to 3 razy.
– Woo! – Zawody w tym roku mają się odbyć w Equestrian Park, biegliście już tamtędy?
– Nie. – Nie? Wobec tego koniecznie przebiegnijcie to wzgórze 2 razy.
I pamiętajcie: powoli, lekko, nie przemęczać się.
O, czekajcie, czekajcie, jeszcze jedna rzecz. To naprawdę ważne i nie będę się powtarzać:
W tym roku macie tylko jeden cel i jest nim wygranie zawodów stanowych. Pamiętajcie o celu.
– Dzień dobry, Neal Sims. – Courtney Smith-Donnelly. – Moja córka to Kristen.
– Więc to pani jest nowym trenerem. – Tak, proszę pana. – Słyszałem, że nigdy dotąd nie trenowała pani cross-country,
musi się pani czuć jak dziecko, gdy dostanie nową zabawkę. Mamy tutaj świetny program.
Funkcjonuje od lat. Teraz nie mamy wielu dziewcząt w drużynie, ale ta grupa wygrała rok temu zawody regionalne
i sądzę że mogłaby znaleźć się w top 5-ce stanowej, gdyby tylko dobrze ją wytrenować. – Planuję zrobić to najlepiej jak potrafię.
– Cóż, jeśli mowa o planie... ma pani jakiś? Wie pani, co trzeba zrobić?
– Tak, mam pomysł. – Kristen mogłaby się przydać. W tym roku ma szansę zdobyć tytuł mistrza stanowego
i będzie musiała ciężko trenować. Teraz pracuję z nią poza sezonem i... cóż, pan Holloway był wspaniałym trenerem.
Naprawdę ciężko pracowali. – Tak... nie sądzę, by wyciskanie z nich siódmych potów to był dobry trening.
Zaopiekuję się tą grupą i obiecuję, że nie zostaniemy w tyle. Miło było pana poznać.
Zgodnie z polityką tej szkoły, stanowisko trenera oferujemy najpierw zatrudnionym nauczycielom. – Ona nie wie co robi.
– Cóż, jak dla mnie jej historia wyglądała całkiem nieźle. – Całkiem nieźle? Znaczy co, przepracowała rok w liceum?
– Daj spokój, Neal. – Wiesz jaki problem ma ten wydział? Po prostu nie przykładacie do tych dziewczyn wystarczającej wagi.
Moja córka mogła otrzymać stypendium, ale wy traktujecie cross-country jak jakiś sport drugiego rzędu. – Ja tylko trzymam się wytycznych.
– Ken, jest jeszcze lato, znalazłbyś innego trenera, wiesz, kogoś kto zna się na rzeczy.
– Pani Donnelly dopiero zaczęła, dlaczego nie dasz jej szansy? – Po tym co do tej pory zrobili wnioskuję, że się do tego nie nadaje.
Moja córka musi nadrabiać we własnym zakresie. Musimy przywrócić Holloway'a na jego miejsce lub kogoś takiego jak on.
– Posłuchaj Neal. To jest szkoła, a nie instytucja cross-country. Zatrudniliśmy ją by objęła stanowisko,
które wiedzieliśmy że będzie się zwalniać jesienią. Gdy wysłałem ogłoszenie w poszukiwaniu nowego trenera, odpowiedziała, jej CV wyglądało dobrze,
więc przyjęliśmy ją i teraz jest trenerem. Jeśli masz z tym jakiś problem,
porozmawiaj o tym z dyrektorem. – Rebecca, prosiłam żebyś pozmywała po kolacji.
– A, faktycznie, zapomniałam. – Zapomniałaś? – Tak, przepraszam. – Dlaczego nie pamiętasz o takich rzeczach?
Przez cały dzień nie robisz nic poza bieganiem. – Przepraszam, naprawdę wyleciało mi to z głowy. – Co by to było, gdybym tak ja zapominała przygotowywać posiłki?
Prosiłam cię o jedną rzecz i nawet tego nie możesz zrobić? A teraz zejdź i zrób to.
- Cześć! - Siemka.
Anna! - Idę.
– O, obie tu jesteście? – O co chodzi? – Idę poćwiczyć, chodźcie ze mną. – Teraz?
Przecież później mamy trening. – Tak, ale nie będzie ciężki. Musimy utrzymać formę.
– Nie chcę dwóch treningów jednego dnia. – Heidi, w tym roku możemy znaleźć się w top 5-ce albo i lepiej,
ale to wymaga ciężkiej pracy. – Trenerka powiedziała że nie chce,
byśmy nabawiły się kontuzji. – A czy w zeszłym roku miałaś jakieś, gdy trenowaliśmy z panem Holloway'em? – Nie... ale często dokuczał mi ból mięśni.
– Tak, czasami było bardzo ciężko. – Ciężki trening to jedyna droga do sukcesu.
Chodźcie, idziemy. – Myślę, że powinniśmy słuchać wskazówek trenera.
– Z nią nie dostaniemy się na stanowe. Coachuje pierwszy raz w życiu i nie ma o tym bladego pojęcia.
Idziemy!
– Dobra robota dziewczyny, dobra robota! Świetnie wam idzie. Jutro o tej samej godzinie.
Heidi, wszystko ok? – Tak. – Na pewno? Wyglądasz na trochę odrętwiałą. – Nic mi nie jest,
może potrzebuję nieco się rozciągnąć. – Nie trenowałaś lekko, prawda? Bo widzisz, właśnie tego starałam się uniknąć.
– Ależ nie, proszę pani, trenowałam lekko. – Ok, cóż, daj znać gdybyś się gorzej poczuła.
– Dobrze.
– Widzisz, nie powinnyśmy były biegać z Kristen. – Wieczorem przyłożę lód i powinno być ok. – Dzisiaj to przesadziliśmy.
– Wcale nie, tylko nie jesteście jeszcze w formie.
– Shelby, co tam? – Wszystko gra. – Gdzie idziesz? – Do domu. – Nie trenujesz dzisiaj?
– Tak, ale później. – Ok, w takim razie dołącz do nas.
– Nie mogę. – To znaczy? – Że nie mogę. – Co nie możesz, kolegować się z nami?
– Wiesz, co mam na myśli. – Nie, nie wiem co masz na myśli. – To ma na myśli, że nie może
i ma ku temu dobry powód, a ty powinieneś wiedzieć co znaczy "nie mogę", rozumiesz? – Nie.
– To kiepsko, nara. – Ej... Shelby!
- Nie mogę.
– Jak twoja noga? – W porządku, już lepiej. – Nadal boli? – Trochę, ale czuję się lepiej. – Przed nami kolejny długi bieg,
dlatego oszczędzaj siły. – Dobrze. – Anna, a ty? – Wszystko ok.
– Wiesz, myślałam o czymś. Gdy chodziłam do liceum, grałam w koszykówkę i często miałam bóle mięśni.
Odkryłam, że działo się tak zawsze po podwójnym treningu, więc wiem jak się czujesz.
Ok dziewczyny. Przez ponad miesiąc budowaliśmy fundamenty. Dzisiaj rozpoczniemy właściwy trening, w tym roku będzie tego dużo:
interwały spokojnego biegu. Każdy interwał trwa 1 milę i biegniecie ją standardowym tempem,
czyli około 30 sek. na milę wolniej niż w wyścigu 5K.
Biegniecie milę, minuta odpoczynku, druga mila, minuta odpoczynku,
i ostatnia mila. Zaczynamy tutaj gdzie ta flaga, biegniemy odmierzoną milę
i stajemy przy tamtej fladze. Pierwsza flaga jest po 100 metrach. Dla mnie to najważniejsza część wyścigu
i chcę byście ją przekroczyli dokładnie w czasie jaki wam podam i utrzymali to tempo do końca. Tempo kontrolujemy przy pomocy zegarka,
żadnego sprintowania pod koniec. Jest to bieg tempowy, równomiernie obejmujący całą trasę.
– Trenerze, nie rozumiem o co w tym chodzi. – Wiesz, jak w zeszłym roku rozkładało się twoje tempo?
– Nie, proszę pani. – Ja wiem. Drugą milę przebiegam przeważnie 25-30 sekund dłużej niż pierwszą.
– Co mówi mi, że biegniesz za szybko. – Zajęłam 6 miejsce. – Ale gdybyś rozłożyła tempo równomiernie,
prawdpodobnie uzyskałabyś wyższy wynik. Wiecie kiedy samochód zużywa najmniej paliwa? Gdy jedzie autostradą z prędkością 65 mil / godz.
- nie wtedy, gdy przyspiesza i zwalnia. Tak samo jest z bieganiem. W cross-country, wielu zaczyna bardzo szybko,
po czym ich tempo spada, biegną coraz wolniej. My zrobimy inaczej.
Od razu wybiegniemy z właściwą prędkością i utrzymamy ją przez całą drogę. Spójrzcie na tą tabelę z waszymi czasami - po 100 m
i po 1 mili. – 24 sek. i 6:24? – Zgadza się. – Mogłabym iść szybciej.
– Anna, widzisz swój czas? – Tak, proszę pani, 25 sek. i 6:40.
– Jak już zobaczycie swoje czasy, ustawcie się w lini. – To będzie łatwe.
– Te ćwiczenia rozwijają wytrzymałość. Są bardzo ważne, w zasadzie najważniejsze, lecz aby przynosiły efekty,
muszą być wykonywane prawidłowo. Nie biec, powtarzam, nie biec szybciej,
od nadanego przeze mnie tempa - to całkowicie pozbawia sensu bieg tempowy.
Przebiegniemy te 100 metrów, aby dobrać właściwe tempo. Uwaga! Gotowi! Start!
Stop, stop, wszyscy biegniecie za szybko! Anna, za szybko, Heidi, za szybko, Rebecca,
Kristen, o wiele za szybko. Ok. Wracajcie na linię.
Ok, tym razem pozwolę wam przebiec całe 100 metrów. Jeśli ktoś dobiegnie 2 sekundy za wcześnie, musi się cofnąć i jeszcze raz.
Przy 1 sekundzie nieco zwolnić i biec dalej. Uwaga.
Gotowi. Start.
– 6:11, to o 13 sekund za szybko. – To jest za łatwe!
– To bieg tempowy a nie bieg na 1 milę, musisz dobrać właściwe tempo. – Ja naprawdę nie potrafię biec tak wolno.
– Odpocznij minutę i biegnij jeszcze raz, tym razem ma ci to zająć 6:24.
6:42, może być. Anna, minuta odpoczynku i lecisz drugi raz.
No, no, Heidi, 6:51, dobra robota.
– Jestem o 3 sekundy za późno. – Nie, nie, to twoje pierwsze podejście, niewiele ci brakuje.
Dobra robota Rebecca, Katelyn, 6:58.
Shelby, 7:04, tak trzymać.
Kristen, 6:15, nadal szybko, za szybko. – Nieprawda, za wolno, nie jestem nawet zmęczona!
– Powinnaś mieć 6:24. Jeszcze raz. Tym razem się postaraj.
– Nie może pani wyrzucić Kristen Sims z drużyny, ona jest najlepszą biegaczką w historii tej szkoły, w dodatku teraz ma klasę seniora.
– Jest uparta. – Niech pani przygotuje jej ćwiczenia, niech pracuje indywidualnie i wszyscy będą zadowoleni.
– Nie, przepraszam panie Prader, to tak nie działa. – To się wymyka spod kontroli. – Racja, trzeba było się tym zająć już dawno temu,
ale nie jestem jej rodzicem. Jestem tylko trenerem. – Ma wrócić do drużyny.
– Przepraszam, nie mogę tego zrobić. Kristen może biec po torze i zdobyć nagrodę, żaden problem,
bo ja nie trenuję biegów po torze. – Cross-country za rok raczej też pani nie będzie.
– Panie Prader, proszę, dlaczego rodzice mają dyktować jak pan czy ja wykonujemy swoją pracę?
Kristen nie zamierza trenować, więc nie jest już członkiem drużyny. Jeśli chce mnie pan zwolnić,
niech pan to zrobi po sezonie, ale nie teraz. Zainwestowałam w nie 5 tygodni mojej pracy.
One również. – Jeśli myśli pani, że Neal Sims na to pozwoli, to się pani zdziwi.
– Gdyby Neal Sims był trenerem a Anna Glass nie chciałyby uczestniczyć w ćwiczeniach,
jak się panu wydaje, co by zrobił? Następnym razem gdy zadzwoni, niech pan go o to spyta.
Kristen Sims jest usunięta z drużyny.
– Gdzie reszta? – Odeszli.
– Co takiego? – Odeszli.
– Wszyscy? – Tak. – Dlaczego? – Kristen ich namówiła.
– Nas też namawiała. – Tak, ale my nie chcemy, my wolimy zostać i biegać.
– I jest was tylko pięć. – Ano. – A cała reszta odeszła... – Tak, proszę pani.
– By wygrać zawody potrzebujemy tylko 5 dziewczyn... Ustalmy 2 nowe zasady.
Zaciśnijcie pięści, o tak. Dobrze. Ustawcie je w szeregu.
Jesteśmy drużyną, nie? I nikt nie odchodzi - to zasada nr 1, zgoda?
– Tak, proszę pani. – Zasada 2: nikt, ale to nikt... nigdy nie choruje.
Dobra, jeszcze jedna. Dlaczego Kristen została usunięta
i dlaczego pozostałe odeszły... Może dlatego, iż sądziły, że robią to dla siebie.
Zmieńmy to. 1 Koryntian 10:31:
„Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Bożą”
10:31. - Co? - 1 Koryntian 10:31:
„Czy jecie, czy pijecie... czy biegacie... czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Bożą”
To pozwoli nam przenieść naszą uwagę z nas, na Tego, na kim powinna się ona skupiać - na naszym Panu.
Co mówi 10:31?
– A wy co? Dalej biegacie? – Tak. – Jak idzie? – Jest ok. – Szkoda że was z nami nie ma...
– Jutro nasze pierwsze zawody, przyjdziesz? – Tak, dobrze. Widzimy się na bieżni.
- Shelby.
Wyjdź ze mną w ten weekend. – Co? – Wyjdź ze mną w ten weekend. – Nie mogę. – Nie możesz czy nie chcesz?
– Nie mogę. – Dlaczego? – Mamy zawody. – To rano, mi chodzi o wyjście wieczorem.
– Nie mogę. – Dlaczego? – Nie rozumiesz, prawda? – Czego nie rozumiem?
– Tata nie pozwala mi jeszcze randkować. – Nie musi o tym wiedzieć.
Przyjdź do mojego domu jutro o szóstej. Będę na ciebie czekać.
– Sama nie wiem... – Szósta wieczorem. – Nie mogę.
– Nie spóźnij się!
– Hej, słyszałaś o Savannah? – Co z nią? – Słyszałam, że ostatnio zaczęła palić zioło.
– Co? – Tak powiedziała Jesse. – Jest tego pewna? – Cóż, ona i Savannah widywały się latem,
poznały grupę chłopaków, Savannah zaczęła się spotykać z jednym z nich i on ją w to wciągnął. – Dalej z nim chodzi?
– Nie, ale nadal pali. – Jesteś pewna? – Tak.
– Byłyśmy z nią tak bliskimi przyjaciółmi. – Tak, ale...
Ona się zmieniła. Ktoś musi z nią porozmawiać.
– Siedzi za mną na historii.
– Trenerze, co dziś będziemy robić? Trenować spokojny bieg? – Denerwuję się. – Czym? – Trenerze... – Jak wasze samopoczucie?
– Dobrze, ale co będziemy dzisiaj robić? – 5 mil. – Na dzień przed zawodami? – Przejedziemy się jakieś 5 mil,
wsiadajcie.
– Co to jest? – To jest dzisiejszy trening! – Będziemy grać w golfa? – A czy po to tu przyjechaliśmy?
– Ale serio, będziemy grać w golfa? – Serio, będziemy grać w golfa!
– Trenerze, chciałam zapytać: uprawiała pani kiedyś cross-country w liceum? – Tak. – Dobrze pani szło?
– Było ok. – Czyli niezbyt dobrze? – Niezbyt dobrze to niezbyt dobrze, ale ok to ok, czyż nie?
– Racja. – A na ten moment lepszym pytaniem jest: jak dobra jestem w minigolfa?
– Żałuj że nie widziałeś jak dziewczyny grały w golfa, świetnie się bawiły. – Cieszę się. – Ja też, to dobrze wpłynęło na więzi w drużynie
i myślę, że pomogło też rozluźnić się przed zawodami. – Bóg jest dobry.
– Ok, tak jak wcześniej: do 100 metrów sprawdzacie zegarki i dostosowujecie tempo. Wykonajmy teraz kilka próbnych startów przed właściwym wyścigiem
aby upewnić się, że tempo mamy opanowane. Dobra, tempo na dzisiaj: Anna - 25 sek. i 6:40 na milę,
Heidi - 25.5 sek. i 6:48... – Chwileczkę, chce pani, bym dzisiaj w wyścigu przebiegła pierwszą milę w 6:40?
– Tak. – Nie, to zbyt wolno! – Chcę, byś przebiegła 6:40 wszystkie 3 mile.
Pamiętaj, równomierne tempo. – Trenerze, to moje tempo treningowe, znaczy, to mnie zabije. – Nie, nie zabije, spokojnie dobiegniesz.
– Mogłabym dziś znaleźć się w top 10-ce. – Chcę byś biegła w tempie które ci podaję. – Ale dlaczego?
– Pamiętaj o celu. – Trenerze...
– Anna. Wiele razy Bóg w swoim słowie mówi nam, byśmy zdali się na Niego.
Nawet jeśli nie rozumiemy lub nie wiemy co się dzieje. Tak samo ja dzisiaj proszę was, byście mi zaufały
i pamiętały o celu. – Tak, proszę pani.
– Ok. Ok, Rebecca, Katelyn - 26 sek. i 6:56,
Shelby - 26.5 sek. i 7:04...
– Rebecca, musisz przyspieszyć i to bardzo. Ciągle powtarzam, żebyś przyspieszyła,
co się z tobą dzieje? – Nic! – Wiesz, że nie możesz dać się zepchnąć w środek. No popatrz tylko, gdzie skończyłaś.
– Ja tylko robię to co każe mi trener. – Skoro masz zamiar biec w ten sposób, to co ty w ogóle robisz w tej drużynie?
– Wykonuję polecenia trenera, daj mi spokój. – Zawaliłaś.
– Rebecca, dobrze się spisałaś. – Nie, to było do bani. – To nieprawda, masz idealne tempo. Bardzo dobre. Hej.
Dobra robota. – Trenerze, mogę zamienić słowo?
– Jasne. – Dlaczego Anna biegła tak wolno? Zajęła 37 miejsce, a mogła być w top 5-ce.
– Przebiegła bardzo dobry bieg, dobrze się spisała, miała dobre tempo i jestem dumna z jej 37 miejsca.
– Ok, ale nie na to się pisaliśmy. – A na co pan się zapisał, panie Glass? – Cóż, na pewno nie na 37 miejsce, gdy mogła być w top 5-ce.
– Wygranie zawodów stanowych wymaga ćwiczeń i cierpliwości, dzisiaj nie chodziło o wygraną.
– A o co? Po co biegniemy, jeśli nie żeby wygrać? – Biegniemy najlepiej jak potrafimy.
Jeśli to oznacza wygraną, wspaniale, ale jeśli to oznacza 37 miejsce, to też dobrze. Anna wykonała dobrą robotę,
jeśli chodzi o trening w tempie które jej nadałam. – Dla mnie to wygląda jak jogging, a nie jak bieg.
– Wie pan, cross-country przypomina puzzle, które trzeba ułożyć, kawałek po kawałku.
– Tak, cóż, 37 to nie jest pożądany rezultat. – Nie, nie jest, ale tempo 6:40 na milę jest,
i pana córka pięknie się spisała. Powinien pan ją pochwalić jeszcze dziś.
Przepraszam.
– Nie wiem nic o tej trenerce. – Neal Sims już rozmawiał o niej z dyrektorem i radą.
– Jeszcze nie wypiłem porannej kawy, a już od każdego rodzica dochodzą mnie skargi, że każesz dziewczynom
biec w wyścigu naprawdę wolno, czemu to robisz? – Bo tylko w ten sposób mogą stac się szybsze. – Co?
– Bo tylko w ten sposób mogą stać się szybsze – To nie ma sensu. – Cross-country ma wiele wspólnego z chrześcijaństwem, panie Prader,
nie wydają się mieć wiele sensu. Na przykład, droga w górę wiedzie dołem.
– Co to ma znaczyć? – W Piśmie Świętym jest napisane: „Uniżcie się więc przed obliczem Boga,
a w swoim czasie, zostaniecie przez Niego wywyższeni”. „Uniżcie się przed PANEM, a On was wywyższy”.
Droga w górę wiedzie dołem, tak samo z cross-country - żeby biec szybciej, trzeba gdzieś trenować.
– Trenerze, potrzebuję konkretnego uzasadnienia, rodzice go potrzebują. – Z całym szacunkiem, proszę pana, ale ci rodzice nie wiedzą
jak wygrywać, myślą że jedyny sposób by stać się szybszym, to zaorać się do ziemi, na śmierć.
Nie, mówię, że żeby być szybszym, trzeba trenować wolniej, to może być bez sensu dla pana,
bez sensu dla tych rodziców, nawet dla samych biegaczek, ale do czasu zawodów stanowych wszystko stanie się jasne.
A teraz jeśli pan pozwoli, klasa na mnie czeka.
– Hej Savannah, mamy tylko 5 zawodniczek w naszej drużynie cross-country, nie chciałabyś
do nas dołączyć? Trener na pewno ci pozwoli. – Co? – Dołącz do nas, spodoba ci się. – Żartujesz.
– Skądże, to wspaniały sport, ma wiele zalet. – Co takiego fajnego w bieganiu non-stop,
męczeniu się i poceniu? – Dbasz o zdrowie, podejmujesz aktywność fizyczną,
zapominasz o problemach, no i jesteś częścią drużyny. – Nie, dziękuję.
– Gdzie reszta? – O, już idą. Proszę pani, możemy porozmawiać?
– Oczywiście. Tak w ogóle, mam coś dla was.
– O, fajna. Dziękuję. – Proszę. O co chodzi?
– Cóż... Mam przyjaciółkę, której próbuję pomóc. Kiedyś byliśmy blisko siebie,
a potem ona znalazła sobie inne towarzystwo i zaczęła robić rzeczy, których nie powinna.
Czuję, że jeśli coś jej powiem, obrazi się i mnie odepchnie. – Jeśli leży ci to na sercu, pogadałabym z nią na twoim miejscu.
– Właściwie zapytałam ją dziś w klasie, czy nie chciałaby do nas dołączyć. – I co ona na to?
– Nie jest w ogóle zainteresowana. Ale to nie o tym chciałam z nią porozmawiać...
Po prostu czuję, że jej się to nie spodoba. – Martwisz się, że sprawisz jej przykrość.
Pamiętaj, że Jezus był doskonały, ale nawet Jego ludzie nienawidzili. Nie jesteś sama.
Zastanów się nad tym, Anna. Jezus Chrystus przyszedł na ziemię, Bóg w ludzkim ciele,
doskonały, bezgrzeszny, zawsze dobrze mówił i postępował, umarł na krzyżu za nasze grzechy,
został pochowany i powstał z martwych - i jaki jest tego rezultat? Większość ludzi go nienawidzi.
Gdy byłam w 1 klasie w liceum, pewna przyjaciółka podzieliła się ze mną ewangelią.
Bóg dał mi zobaczyć, że jestem grzesznikiem. I że potrzebuję zbawiciela. Nie obawiaj się odrzucenia.
Porozmawiaj z nią, Bóg widzi twoje serce. – Dziękuję za te słowa.
– Anna? Jeśli rozmowa nie pomoże, jest jeszcze jedno, co możesz zrobić.
– Co dzisiaj robimy, proszę pani? – Interwały spokojnego biegu. – Znowu? – Wiem jak je uwielbiacie.
– Są spoko, tylko dużo ich robimy. – Dzisiaj zrobimy je z drobną zmianą. – Jaką? – Dzisiaj zrobimy je 5 razy.
– Że co? – Możecie to zrobić, wierzę w was. – To samo tempo co zawsze? – To samo.
– Ja nie dam rady piątego. – Ja też. – Nie dam rady, proszę pani, to za trudne.
– Ale będziecie próbować, nie? Prawda?
– Bardzo dobrze, wspaniale wam dzisiaj poszło. – Trenerze, było ciężko.
– Ale daliście radę. – Tak, ale było bardzo ciężko. – Wygranie zawodów stanowych też będzie trudne, ale będzie to tak niesamowite doświadczenie,
że już nigdy tego nie zapomnicie. – Przy ostatnim okrążeniu prawie padłam. – Ale zrobiłaś to.
– Tak, tylko zajęło mi to 5 sekund dłużej niż powinno. – Poprawisz się, musisz tylko dalej ćwiczyć.
Robicie duże postępy. – Proszę pani, na pewno wie pani co robi?
Bo moja mama raczej tak nie uważa.
Och, przepraszam. Nie chciałam żeby to tak zabrzmiało.
– Dobra, chodźcie tu na chwilę.
W Biblii mamy historię o 12-letniej dziewczynce, która umarła i zgodnie z ówczesnym zwyczajem,
ludzie zebrali się wokół domu, płacząc. Wtedy przyszedł Jezus i rzekł: „Dlaczego płaczecie?”
„Dziewczynka nie umarła, ale śpi”. A oni śmiali się, ale Jezus wszedł i przywrócił ją do życia.
Znacie tę historię? – Tak, słyszałam o niej – Ja też. – Gdy Jezus powiedział, że dziewczynka spała,
Biblia mówi, że naśmiewali się z niego. Wyśmiewali go.
Drwili, szydzili, zapewne czuli do Niego pogardę...
Sądzili, że nie wie o czym mówi ani co robi.
Czy wiecie, skąd wzięła się u nich taka postawa? – Nie, proszę pani. – Ponieważ życie Jezusa
stanowiło dokładne przeciwieństwo świata. Świat szedł w tym kierunku,
Jezus w tym. Widzicie, naśladując Jezusa,
idziecie pod prąd, w przeciwnym kierunku do świata,
ale nigdy z prądem, ze światem. Tym samym, pogardzają wami, wyśmiewają,
poniżają, nienawidzą bez powodu. Bo nie rozumieją.
Myślą, że to z wami jest coś nie tak, bo postępujecie inaczej niż oni. Jednak to, że trenujemy inaczej
niż w zeszłym roku i biegamy w - zdawałoby się - dziwny sposób,
inaczej niż inne drużyny, nie znaczy, że nie przynosi to pozytywnych efektów.
Pamiętajcie o celu! Z tej historii możemy wyciągnąć jeszcze jedno:
co Jezus zrobił potem, gdy już zmartwychwzbudził dziewczynkę? Czy wyszedł do nich ze słowami w stylu:
„Co was tak bawi? Coś o mnie mówiliście?” Nie,
nie zrobił tego. Znając Go, wymknął się tylnymi drzwiami.
Dyskretnie, bez słowa, chociaż mógł coś powiedzieć. To pokazuje jak wielką pokorę miał w sobie.
Właśnie takimi chcemy być. Cieszą mnie mnie wasze postępy.
– Savanna. Savanna, możemy porozmawiać? – Chyba tak...
– Słyszałam, że zaczęłaś palić. – Nie. – Savanna, proszę...
– Zobacz, wszyscy palą. Biblia tego nie zakazuje.
– Savanna, to jest... – Nie rozumiesz, nigdy tego nie próbowałaś. – Nie muszę próbować,
by wiedzieć czy coś jest dobre czy złe. – Mówię ci, wszyscy palą, dużo dziewczyn nawet tu w szkole chrześcijańskiej,
tym bardziej w szkołach publicznych. – To żadne usprawiedliwienie. – Jak powiedziałam, Biblia nie ma nic na ten temat do powiedzienia.
– Posłuchaj, Savanna. Alkoholizm zaczyna się od 1 kieliszka, nałóg narkotykowy od 1 jointa.
Nietrudno stwierdzić czy to dobre, czy złe. – Właśnie dlatego nie koleguję się już z takimi jak ty,
zawsze tacy idealni i krytykujący.
– Proszę pani, Katelyn nie czuje się najlepiej. – Chora jest? – Nie w tym rzecz.
Jej ojciec miał przyjść na zawody, ale nie przyszedł. – Tak, nie widziała go 5 miesięcy.
Bardzo to przeżywa. – Ona cierpi. – Myślałyśmy, że mogłaby pani z nią pogadać?
– Pogadam z nią, gdzie ona jest? Modliliście się czy coś?
– Modlić nie, to bardziej jak... nie wiem. – Słyszałam, że twój tata nie mógł przyjechać.
– Wszystkie one mają rodziny, a ja nie, rodzice rozwiedli się, z tatą się nie widuję.
To nie fair. – Możesz mi wierzyć lub nie, ale dobrze wiem co przeżywasz.
– Naprawdę? – Tak, moi rodzice się rozwiedli gdy miałam 11 lat
i przeprowadzili się do miast dzielących 4 godziny drogi. – Moich dzielą 4 stany.
– Przykro mi. – Każdy tak może powiedzieć. – Cóż, może twój tata będzie na kolejnych zawodach.
– To samo mówił rok temu. – I...? – Nigdy tego nie zrobił.
– Jaką twój tata ma pracę? – Jest hirurgiem. – Zatem może trudno być mu wyrwać się na chwilę.
– Zawsze tak mówi. – Wiesz Katelyn, nie przypuszczałam że to cię trapi. W drużynie zawsze nas rozśmieszasz.
– No cóż, jakoś muszę odwrócić swoją uwagę. Żeby móc trenować bez przeszkód.
– Począwszy od tej flagi, biegniecie drogą dokoła do flagi
na szczycie tego wzgórza, 300 metrów. – Mamy robić 300-metrowe okrążenia na wzgórzu? Nikt mi nie powiedział.
Trenerze, czemu? – Bo to wzgórze to twój najlepszy przyjaciel, a co robisz z najlepszym przyjacielem? Spędzasz czas, racja?
– Nie. – Ok, dziś robimy 16 takich powtórek. – 16? To są 3 mile!
– Czyli wszystko jasne. I proszę biec spokojnie. Dobiegniecie, wrócicie się spacerkiem na start - i jeszcze raz.
- Dobrze, dziewczyny.
Nie znoszę wzniesień.
– Ja też. – Dobra robota, dziewczyny.
– Dziękujemy. – Shelby, trochę dziś zeszłaś z tempa,
wydajesz się rozproszona. – Może trochę. Jutro będzie lepiej. – Cóż, rozproszenie licealistki
zwykle oznacza tylko jedno. – Jest jeden chłopak...
– Czy twoi rodzice wiedzą? – Cóż... – Hej, zatrzymaj się.
Nie rób niczego za ich plecami. Bądź z nimi szczera, niczego przed nimi nie ukrywaj.
– Dlaczego mi pani to mówi? – Co dzisiaj robiliśmy?
– Powtórki ze wzgórzem. – Ile ich zrobiliśmy? – 16. – A ile byś zrobiła gdyby nikt nie patrzył?
– Też 16. – Naprawdę? Bo założę się, że po dwunastym kusiłoby cię, aby przestać.
– To było trudne. – Ale biegliście dalej, bo ja tam stałam i patrzyłam.
– No tak. – Tak samo jest z chłopcami. Gdy nie czujesz się obserwowana przez rodziców, możesz być kuszona żeby zrobić coś złego.
Ale tak naprawdę nie chcesz tego zrobić, raczej wolisz być z nimi szczera i otwarta.
Oto różnica między 12 a 16 powtórkami.
Czy mogę rozmawiać z Dr. Vann?
Tu Courtney Smith-Donnely, jestem trenerem cross-country córki Katelyn. Dziękuję.
Dzień dobry, Dr. Vann? Mówi trener cross-country Katelyn, jak się pan miewa?
W porządku, dziękuję. Wiem, że jest pan zajęty, więc przejdę od razu do rzeczy...
Katelyn nie czuje się najlepiej... Nie, nie jest chora.
To raczej... Bardzo za panem tęskni, myślę, że wiele by to dla niej znaczyło,
gdyby pan przyjechał na jej zawody w tym roku, żeby zobaczyć jak biega.
Cóż, mieliśmy już jedne zawody, a potem zawody stanowe, jeśli się zakwalifikujemy.
Regionalne są za tydzień od soboty.
Cóż, jak powiedziałam... po prostu myślę, że wiele by dla niej znaczyło gdyby mógł pan zrobić to ten jeden raz i ją zobaczyć.
Kim myślę, że jestem? Nikim, proszę pana. Przepraszam, że zawracam panu głowę.
Dziękuję za poświęcony czas.
– Chciała mnie pani widzieć? – Tak, możesz usiąść na chwilę? – Zrobiłam coś nie tak? – Oh nie, nic z tych rzeczy.
Zauważyłam, że bardzo dużo dziś wkładałaś wysiłku w ćwiczenia, robiłaś interwały za szybko.
Wydaje mi się, że czymś się martwisz. – Nie, wszystko ok.
– Widzisz to spojrzenie?
– Źle mi z tym, że tak myślę, ale Anna jest ode mnie we wszystkim lepsza. Jest popularniejsza ode mnie,
w szkole dostaje lepsze oceny, lepiej biega. Całe życie byłyśmy najlepszymi przyjaciółmi,
ale ona zawsze była we wszystkim lepsza niż ja. Coraz trudniej jest mi cieszyć się,
gdy przydarzy jej się coś dobrego.
Ja tylko... też chciałabym być w czymś najlepsza i chyba za bardzo się staram.
– Wiesz, to zabawne że mi to mówisz, bo jednego dnia przyszła do mnie Shelby i mówiła to samo o tobie:
że nigdy cię nie pokonała w bieganiu, że jesteś od niej popularniejsza, masz lepsze oceny...
– Shelby? – Tak, Shelby. Czemu miałaby się tak czuć?
– Nie wiem, to dziwne. Nie myślałam, że odczuwa to w ten sposób.
Shelby nie powiedziała nic z tych rzeczy, prawda?
To głupie być zazdrosnym. Powinnam raczej cieszyć się jej sukcesami.
Spróbuję. – Będę cię wspierać. – Dziękuję. – Nie ma sprawy.
Hej, Heidi? Mogę dać ci jeszcze jeden powód by nie zazdrościć.
– Pewnie. – Jest jedna rzecz, w której ani Anna
ani nikt inny na całym świecie się z tobą nie równa. – Co to jest?
– Bycie tobą. Jest tylko jedna Heidi Olson. Sam Bóg ją stworzył, jest kimś wyjątkowym.
Tak bardzo wyjątkowym. Gdyby przyszedł ktoś i powiedział: „dam ci 500 dolarów za uniform Heidi”,
dostałby go? – No, tak. – Jasne, za taką kwotę kupilibyśmy kilka takich.
Gdyby powiedział: „dam ci 5 tys. dolarów za autograf Heidi”, złożyłybyśmy go? Absolutnie, żartujesz sobie?
Powiedzmy, że ten sam człowiek przyszedłby i powiedział: „dam ci 5 milionów za twoją zawodniczkę nr 2”.
Powiedziałabym: „nie ma mowy”. Zaoferowałby 50 mln, ja bym odmówiła.
potem by zaoferował 500 mln, a ja wciąż powtarzałabym: „nie ma mowy”.
„Za ile wobec tego mogę ją kupić”?
„Nie ma takiej ceny, którą mógłbyś zapłacić”. Tak drogocenna jesteś dla mnie,
również Anna, Rebecca, Katelyn i Shelby.
Wszystkie jesteście równie bezcenne. Nigdy nie myśl o sobie jako o kimś drugiej kategorii.
Możesz być biegaczką nr 2, ale nie osobą nr 2. Nie w naszej drużynie.
– Dziękuję, trenerze.
– Dostałem twoją wiadomość, o co chodzi? – Hej, posłuchaj...
Nie mogę się już z tobą widywać. – Co? – Nie mogę się już z tobą widywać. – Dlaczego?
– Po prostu nie mogę, tata nie chce żebym randkowała. – Twój tata nawet mnie nie zna.
– To nie chodzi o ciebie, nieważne z kim. Tata nie chce, bym randkowała, a ja nie chcę robić niczego za jego plecami.
– Być może nadszedł czas, by twój tata pozwolił ci dorosnąć. – Dorosnę.
Postanowiłam być mu posłuszna. – Co to ma znaczyć? – Nie mogę i liczę na to, że to zrozumiesz.
A jeśli nie, to... 10:31.
– Co, jest dopiero 3:30.
– Hej, prawie skończyła. Zwykle to tata ją odbiera, wszystko ok? – Tak, dzisiaj nie mógł,
a ona jest umówiona u dentysty. – A tak, mówiła mi. Zaraz tu przyjdzie. – Byle szybko, nie może się spóźnić.
– Jak byłam w liceum, nasz trener koszykówki był krzykaczem.
Zawsze na nas krzyczał, niełatwo było go zadowolić. Za to na studiach wręcz przeciwnie,
trener nas motywował i uczył. Zawsze się do mnie uśmiechał. Naprawdę go lubiłam.
Jeszcze kilka minut i skończy.
– Rebecca, czy ja cię o coś prosiłam? – Co? – Nie słyszałaś jak mówiłam żebyś pozmywała?
– Słyszałam, zrobię to jak skończę lekcje. – Miałaś zrobić to wtedy. – Proszę, to naprawdę ważny raport,
mam go zrobić do jutra. – Natychmiast stąd wyjdziesz i zrobisz co ci każę, młoda damo.
– Nasz trener koszykówki był krzykaczem. Zawsze na nas krzyczał, niełatwo było go zadowolić. – Nie, czekaj...
Mój błąd, skończ najpierw swoją pracę. – Mogę to zrobić.
– Nie, w porządku, i tak masz dużo na głowie przez te treningi i szkołę.
Zrób ten raport.
Rebecca, naprawdę dobrze sobie radzisz w szkole. Tak trzymaj.
Jestem z ciebie dumna.
– Rzuciłam. – Co? – Rzuciłam palenie. – Co? – Koniec, skończyłam z ziołem.
– Serio? – Tak. – Serio?! – Tak, szczerze. – Co cię skłoniło do rzucenia?
– Nagle to mnie dotarło, że robię źle, więc przestałam.
Nie tego chce dla mnie Bóg.
I... zachowałam to.
Naprawdę to robiłaś? Dziękuję ci.
– Nie ma za co.
Savannah, Będę cię o ciebie modlić każdego dnia, dopóki nie przestaniesz palić. Twoja przyjaciółka, Anna
– Hej, kochanie. Sprawdzałem właśnie nasze wydatki i mamy opłatę za lot samolotem.
Jedziesz gdzieś bez mojej wiedzy? – Tak, miałam ci powiedzieć później i wszystko wyjaśnić.
Najpierw muszę to skończyć. – Co robisz? – Porównuję czasy, żeby zobaczyć, jak nam pójdzie w zawodach regionalnych.
Generalnie w stanowych dzieli się na 4 regiony i z każdego bierze 4 najlepsze drużyny
plus 5 najlepszych zawodników spoza tych drużyn. – Czy nasze dziewczyny nie wygrały regionalnych rok temu?
– Tak. Na szczęście w naszym regionie nie ma wielu silnych drużyn. – Co to są za czasy? – Oceniam nasze szanse w oparciu o czasy drużyn w innych wyścigach.
– W sensie, skoro nasze dziewczyny wygrały ostatnie regionalne, czy nie mają wysokich szans również w tym roku?
– Racja, lecz mi bardziej zależy nie na wygranej, tylko żeby się zakwalifikowały.
O, spójrz na to. – Co to? – Chcę byście biegli dokładnie tak,
jak ćwiczyliśmy przez ostatnie 2 tygodnie, czy to jest dla was jasne? – Co? – Słyszałaś co mówiłam. – Chce pani żebym dziś biegła 6:32 na milę.
– ...i tak trzymała. – Przegramy. – Nie, jak przebiegniecie ustalonym tempem,
wszyscy się dostaniemy do stanowych. – To się nie uda. – Wyniki zostawcie mnie.
Wy macie przebiec ten wyścig dokładnie tak, jak was uczyłam. Pamiętajcie o celu.
I o 10:31. – Dajesz Anna!
– Dobrze! Heidi, nie przyspieszaj.
– Anna, dawaj, dawaj!
Anna, szybciej bo przegramy! – Szybciej Rebecca, szybciej!
– Anna, co ty? Krzyczałem żebyś przyspieszyła. – Które miejsce zajęłyśmy? – Nie wiem, ale nie dostaliście się do stanowych.
– Jesteś pewien? – Tak. Więc czemu się bardziej nie przyłożyliście? – Bo trener narzucił mi swoje tempo.
Co chciałeś żebym zrobiła? – To co powiedziałem. – To ona jest trenerem, muszę wykonywać jej polecenia,
inaczej zostanę wykluczona z drużyny. – Sama odejdź, odejdź z drużyny - to chcę żebyś zrobiła. – Tato, ja nie mogę odejść, przed nami zawody stanowe.
– Nie ma żadnych stanowych, próbuję ci to właśnie powiedzieć. To wina twojego trenera, to on nawalił.
To mógł być naprawdę dobry rok dla drużyny. – Katelyn.
– Tato! – Hej, dopiero przyjechałem. Przepraszam, nie zdążyłem na twój bieg.
Naprawdę mi przykro. – Tak się cieszę, że cię widzę. Nie wiedziałam, że przyjdziesz. – Właściwie zdecydowałem się na to w ostatniej chwili.
Po prostu chciałem zobaczyć jak biegniesz. – Nie miałeś szczęścia chłopie, spróbuj za rok.
– To już 2 lata z rzędu kiedy nie zdążyłem, prawda? – Prawda. – Bardzo dobrze, dziewczyny, to było świetne.
– Trenerze, to mój tata. – Courtney Smith-Donnelly? – Jeremy Vann, miło poznać.
– Pana również. Cieszę się, że pan przyjechał. – Właściwie dopiero tu dotarł, przegapił wyścig,
nie zobaczy już jak biegam. – Na pewno zobaczy. Dziewczyny, zróbcie sobie jutro przerwę, widzimy się w poniedziałek.
– Jak to, przecież przegraliśmy. – O nie, mamy 4 miejsce, więc się dostaliśmy.
– Przykro mi, po tym sezonie nie będzie już pani naszym trenerem. Nadal jednak będzie mogła pani uczyć w naszej szkole.
Jak słyszałem, w klasie wykonuje pani dobrą robotę. Z pewnością nie chcemy pani zwalniać ze stanowiska nauczyciela.
Niestety od każdego rodzica, bez wyjątku, dochodzą mnie skargi, że nie daje pani dziewczynom rywalizować
i zmusza do bardzo wolnego biegu. Wiem, że się zakwalifikowaliśmy, ale ledwo co. Jeden z ojców mówi, że gdyby nie tak słaba konkurencja,
nigdy by się to nie udało. Z 16 drużyn, które przeszły, my jesteśmy na samym końcu listy. Ostatnim razem byliśmy na 10 miejscu.
Sześć z siedmiu najlepszych zawodniczek wracałoby, gdyby nie wykluczenie Sims z drużyny. Przykro mi,
decyzja została podjęta i jest ona ostateczna. Rodzice zostali powiadomieni, dziewczyny również.
– Dziękuję, że mogłam z nimi pracować,
naprawdę polubiłam to. Gdyby zmienił pan zdanie, bardzo chętnie podejmę się tego również w przyszłym roku.
– Co się z wami stało, ludzie?
Dlaczego w regionalnych macie 4 miejsce? Dla was to powinno być łatwe. – Zakwalifikowaliśmy się do stanowych.
Tylko po to braliśmy udział. – Przyznajcie, że trenerka nie zna się na rzeczy. W sensie, macie szczęście że w ogóle się dostaliście...
z nią. – Ważne, że się dostaliśmy. – Ta, i to z jakim wynikiem - ostatnim?
Za tydzień was pokonają. Z Hollowayem bylibyśmy w top 5-ce.
Ale mam dobre wieści. Nasza drużyna wyścigowa jest w dobrych rękach i ma szansę
zdobycia tytułu stanowego. Wiesz czemu? Bo nas trenuje prawdziwy trener. – Któż taki?
– Mój tata. Trenuje biegaczy długodystansowych i wiosną czeka nas z nim prawdziwy trening.
Nawet ustalił z z Holloway'em, że będzie mu wysyłał ćwiczenia.
Także ten, powodzenia w biegach stanowych?
– O której jutro wychodzisz? – Wyjeżdżamy spod szkoły o 11:00.
– Jak jest zaplanowany ten wyjazd? – Powiedzmy, że dojedziemy na trzecią. Pani trener mówi, że przejdziemy wzdłuż trasy przed wyścigiem.
– Jak już będzie wyścig, chcę żebyś wybiegła na przód, czy to jasne? Prawdopodobnie wciąż możesz znaleźć się w top 15-ce, jeśli dasz z siebie 100%.
I cokolwiek by trener nie mówił, nie słuchaj jej. Jesteś dobrą biegaczką, nie daj się jej zepsuć.
– Tato. – Nie tatuj mi, tylko zrób co ci mówię. Przynajmniej wreszcie pozbyliśmy się jej. Nie wierzę, że tak długo jej pozwalaliśmy...
– Dostaliśmy się do zawodów stanowych. – Wasza drużyna wygrała zeszłoroczne zawody regionalne, a ty powinnaś była wygrać tegoroczne.
Słuchaj, nie chcę ci tego znów tłumaczyć, ok? Życzę ci udanej podróży, a ze mną i z mamą zobaczysz się w sobotę.
– Ok.
– Ok, oto linia startowa. Startujemy z boksu 2. Przejdźmy trasę, żeby ją poznać, a potem przejdziemy do tego, co będziemy jutro robić.
Tu mamy flagę milową, jest zegar. Upewnijcie się, że biegniecie dobrym tempem. Jeśli jesteście za wolno, przyspieszcie.
Jeśli za szybko - zwolnijcie.
Flaga 2 mili. Ponownie sprawdzamy rozkład, macie 2/3 do domu. Ostatnia mila zadecyduje o naszym zwycięstwie lub przegranej.
Zaraz wam pokażę, dlaczego.
– Spójrzcie na to. Będziemy musieli wbiec na to wzgórze? – To wzgórze jest zaraz za flagą 2 mili.
To dlatego w naszych ćwiczeniach, wzgórze pojawiało się zaraz po 2 milach.
To tutaj jest nieco dłuższe niż tamto. Zauważcie, że w tym momencie wielu biegaczom wyczerpanie zaczyna naprawdę dokuczać,
a jest tak, ponieważ wybiegli za szybko. To wzgórze staje się dla nich zabójcze.
Dla was nie będzie. Gdy znajdziecie się na szczycie, zaczniecie zbiegać w dół do linii mety.
Musicie się skupić, musicie utrzymać tempo, nadal będzie paru zawodników do wyprzedzenia.
Chodźmy.
Po przekroczeniu tej ostatniej linii, musicie dać 100% mocy. Spadek wam w tym pomoże, ale i tak musicie do samego końca biec z całych sił.
Oto tablica. Gdy przekroczycie linię mety, po lewej stronie pojawi się wasze imię, a po prawej strony będą wyniki całej drużyny,
które będą na bieżąco aktualizowane gdy kolejne osoby będą przekraczać metę. Miejmy nadzieję... że ostatecznie,
nazwa naszej drużyny znajdzie się na górze tej tablicy. Pamiętajcie, najniższy wynik wygrywa.
Dobra, wracamy teraz do linii startu.
– Jak na trenera, co stracił pracę, nigdy byś nie zauważyła, że coś się stało. – Tak, wiem. – Słyszałaś, co o nas powiedziała?
– Tak, miejmy nadzieję, na górze tablicy? – Wiem, że ona jest chrześcijanką, ale dziś to chyba jest na jakimś niebiańskim narkotyku czy coś.
– Dobrze nam idzie w tym roku, ale nie mamy zawodnika, który mógłby przebić top 10 i to mnie boli.
Za to ty, ty masz tych dwóch flagowców. To jest różnica. – Wszystko może się zdarzyć,
a my mamy dobrze to przebiec. Moje 3, 4, 5 są nieco do tyłu. – Nie aż tak bardzo.
Będą w top 25. Nikt cię nie pokona. – Orange Hills jest na końcu listy? Czy to prawda?
Ostatnio byli w top 10-ce, dziwne, co się stało? – Podobno mają nowego trenera,
który kompletnie się na tym nie zna. – Skąd wiesz? – Biegliśmy razem w Jackson Park w pierwszych zawodach i miałem okazję rozmawiać z jednym z ojców.
Powiedział wtedy, że Sims nie bierze udziału. – Była dobra, co nie?
– Nie wiem. – Ich najlepszy zawodnik zajął 42 miejsce. – 42, więcej by mieli, gdyby
wszyscy wracali. – To pewnie przez tego trenera. – Kim on jest? – Nie wiem. – Sprawdź listę. Kto ich trenuje?
– Courtney Smith-Donnelly. – Courtney Smith, jesteś pewien?
– Tak tu jest napisane. – Znasz ją? – Tak, jeśli to ta osoba co myślę. 7 lat temu mój nr 1, Shannon Wilson,
została oceniona jako najlepsza w stanie, ale na zawodach zajęła drugie miejsce na tej samej trasie.
Wiesz kto ją pokonał? Courtney Smith. – Ta sama? – Biegła dla Blair Academy po tej stronie stanu.
– Przypuszczalnie tak. – Ją ocenili dużo gorzej, gdzieś koło 30 miejsca, zanim wystartowała w zawodach.
Wykonywała równe podziały. Wyszła znikąd i wygrała z 4-sekundową przewagą. Nikt się tego nie spodziewał.
To jest drużyna, której powinineś się bać. – Dlaczego? – Bo jeśli ona jest jej trenerem i oni biegną tak samo jak ona wcześniej... – Mają tylko 5 zawodników, na liście
od 42 do 69 miejsca. – Całkiem zwarta grupa. – Tak, ale są bardzo do tyłu.
– Moja drużyna z łatwością ich pokona. Wszystkie moje 7 zawodniczek jest ocenionych pod rząd od numeru 1. – To nie jest wyznacznik.
Muszę już iść, ale powodzenia jutro, chłopaki. Trzymajcie się. – I wzajemnie. – Dobrze się rozmawiało.
– Nie byłbym tego taki pewny... – O co ci chodzi, spójrz jakie niskie mają notowania.
Pamiętam, że po zawodach sprawdziłem czasy Courtney w poprzednich wyścigach, które się odbyły i w każdym jednym
była o jakieś półtorej minuty za Shannon. Do czasu zawodów stanowych.
– Czyli co, przez cały czas biegła biegi tempowe? – Tak to wyglądało. – Chwila moment,
chcesz powiedzieć, że ona biegła biegi tempowe w każdym wyścigu przed zawodami stanowymi?
– Nie wiem, tak można stwierdzić patrząc po jej czasach. – Jak dostałaby się do regionalnych z samym tylko biegiem tempowym?
– Bo regionalne zawsze były wolne, wiesz o tym. Pamiętam, że zakwalifikowała się indywidualnie jako piąta.
– Żartujesz. Porządnie się przygotowała. – Kto jest jej numerem 1?
– Anna Glass. – Jaki miała czas w regionalnych? – 20:24.
– To jakieś 6:30 na milę, a jaki miała czas na stanowych rok temu?
– Anna Glass... 20:08, pogorszyła się.
– Albo znacznie poprawiła, a 20:24 to jej stałe tempo, co znaczy, że jutro ta dziewczyna
z łatwością przebije 19 minut. – Gdyby to zrobiła,
zapewne trafiłaby to top 5-ki. – Z całkiem zwartą paczką tuż za nią.
– Żaden zdrowy na umyśle trener nie kazałby dziewczynom robić biegu tempowego w każdym wyścigu,
to jakieś wariactwo. – Czyżby? Jaki jest główny cel: wygrać zawody miesiąc temu - czy stanowe jutro?
Pomyśl o tym. Wszyscy robimy jeden trening tempowy w tygodniu. Jeśli dziewczyny Courtney robiły bieg tempowy w każdym wyścigu,
tj. co najmniej 2 razy w niektórych tygodniach, wyrobiły sobie silną wytrzymałość i nauczyły się rozkładać równo tempo w warunkach wyścigu.
Tak. Jeśli wytrenowała swoją drużynę by biec tak jak ona,
lepiej uważaj na dziewczyny w pomarańczowym.
– Proszę, 100 metrów, już zaznaczone tą białą flagą. Teraz, startujemy z boksu 2, więc łatwo to będzie zobaczyć.
Przećwiczmy właściwe startowanie z odpowiednio wolnym tempem. Dziewczyny, to absolutnie niezbędne,
byście jutro wbili się dokładnie w swoje tempo, czy każdy zrozumiał? – Tak, proszę pani. – Jakie tempo, znów 24.5 sek.?
– Nie tym razem Anna, tym razem wybiegniesz z 22.5 sek.
– To... to 6 min. na milę! – ...i 18:45 5K jeśli to utrzymasz.
Zrobisz to i będziesz w top 5-ce. – Proszę pani, nie biegłam jeszcze poniżej 20 minut.
– Ależ tak. – Nie. – Jasne, że tak. – Kiedy? – Podczas ćwiczeń.
– Kiedy? – Pamiętasz gdy zaczynaliśmy biegi interwałowe, zaczynaliśmy od trzech i przeszliśmy do pięciu.
Jutro pierwsza mila będzie się wydawała jak trzecia, druga jak czwarta
i ostatnia jak piąta. Nie martw się tym, że na początku wielu zawodników cię wyprzedzi. To zawody stanowe, wybiegną oni bardzo szybko,
jednak nie na długo. Pole wróci do ciebie, tylko trzymaj się tempa i obserwuj, jak będziesz wyprzedzać pozostałych.
Tak samo wy wszyscy. To co wyjaśniłam Annie, tak samo będzie wyglądać w przypadku każdego z was.
– Heidi, 23 sek. na twoje 100 metrów, 6:08 na milę. Rebecca, Katelyn, 23.5 sek.,
6:16 na milę. Shelby, 24 sek. i 6:24 na milę.
Każda sesja treningowa jaką ze mną zrobiliście przez cały ten rok miała zbudować waszą wytrzymałość i siłę,
by przygotować was do przebiegnięcia tych czasów jutro. – Proszę pani, dlaczego nie mogliśmy biec tak ciężko w żadnym z poprzednich wyścigów?
– Dobrze, powiem wam. Po pierwsze, wiele zawodniczek będzie wypalonych
po poprzednich wyścigach, ale wy będziecie świeże.
Po drugie, kazałam wam biec wolniej w zawodach by ćwiczyć wytrzymałość, a to wymaga czasu. Po trzecie, chciałam, byście nauczyły się rozkładania tempa w wyścigu,
co teraz bardzo wam się przyda. Anna, pod koniec
będzie dziewczyna z Eastern Valley tuż przed tobą i musisz ją wyprzedzić, ok?
– Ok. – Pamiętaj, ty będziesz nadchodzić z tyłu, ona nie odpuści tak łatwo. Wolałabym być w twoich butach,
ale wciąż musisz ją dogonić. – Rozumiem. – Tak samo ty, Shelby.
Pod koniec będzie dziewczyna z Eastern tuż przed tobą i musisz ją wyprzedzić, rozumiesz?
– Tak, proszę pani. – Musisz ją pokonać, to będzie bardzo, bardzo bliski wyścig, może pójść w obie strony.
Ok. Zróbmy nasze setki. – Trenerze, dlaczego nigdy nam pani tego nie mówiła?
– I naszym rodzicom. – Gdy mówię ludziom, że aby być szybszym, należy trenować wolniej, prawie nikt mi nie wierzy.
Dlaczego? Ponieważ to nie ma sensu. Większość ludzi jest przekonana, że aby być szybszym, trzeba biec ciężej.
Jednak wolniejszy trening rozwija wytrzymałość. Dodajcie do tego parę wzgórz - zyskujecie siłę.
Połączcie jedno z drugim i stopniowo stajecie się coraz szybsze. To, czego potrzebowałyśmy bardziej niż czegokolwiek, to czasu. Potrzebowałam każdej sesji,
jaką mogłam z wami odbyć – w tym także zawody. Tak więc, jeśli jutro utrzymacie tempo,
możecie wygrać zawody stanowe. Taki był cel, prawda?
Pamiętajcie o celu. Chciałabym podziękować każdej z was za możliwość
bycia w tym roku waszym trenerem, to był... jeden z najważniejszych momentów w moim życiu.
Chcę wam podziękować za wasze zaangażowanie by trenować codziennie, za waszą ciężką pracę, za wasze poświęcenie, za nie opuszczanie drużyny,
nawet jeśli rzeczy wydają się wam bez sensu. Każda z was ma swoje specjalne miejsce w moim sercu.
W modlitwie za was proszę Boga, by was w tym życiu pobłogosławił.
– Pani trener, proszę przyjąć zwrot kosztów za lot samolotem. To powinno pokryć pani opłatę.
Wówczas nie doceniłem pańskiego telefonu, lecz teraz uświadomiłem sobie, że był to najważniejszy telefon jaki odebrałem przez ostanie 3 lata.
Moja córka przekonała mnie bym przyjechał na jej zawody w ostatnim tygodniu. Nie powiedziałem jej o naszej krótkiej rozmowie. Ona również,
skąd wnioskuję, że i pani jej o niej nie powiedziała. Uważam za bardzo honorowe z pańskiej strony, że nie wykorzystała pani okazji aby mnie zawstydzić.
Dziękuję. Obiecuję być na jutrzejszych zawodach i co ważniejsze, znaleźć więcej czasu
na odwiedzanie Katelyn oraz uczynić ją priorytetem w moim życiu. Dziękuję za wszystko, co pani dla niej zrobiła.
Serdecznie życzę wam wygranej w zawodach stanowych. Jeremy Vann
– Anna, nie śpisz? – Nie. – Nie mogę czytać. Wciąż myślę o wyścigu.
– Ja też. – Denerwujesz się?
Ja też. Myślisz, że wygramy?
– Nie potrafię sobie tego wyobrazić. – Trener potrafi, ona naprawdę w nas wierzy.
Będę za nią tęsknić. – Ja również.
– Gratulacje dziewczyny, zrobiłyście to! – Nie mogę uwierzyć, że wygraliście! – Trenerze! Gdzie pani trener?
– Nie wiem. – Trenerze! – Trenerze! – Gdzie ona jest?
– Trenerze! – Dokąd poszła? – Nie widzę jej. – Co jest, zniknęła?
– Czekajcie, wiem gdzie ona jest. – Gdzie?
– Pamiętacie historię, którą nam powiedziała?
Wymknęła się tylnymi drzwiami.
- 10:31!
Następnego lata
Cross-country ma wiele wspólnego z życiem. Musicie biec z cierpliwością, wiedzą i zrozumieniem.
A przede wszystkim pamiętać o celu. Zawsze pamiętać o celu.
Tak samo w życiu. Musicie uczyć się cierpliwości, zdobywać mądrości i zrozumienia.
Klaso, pamiętajcie o celu. Czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie,
wszystko czyńcie na chwałę Bożą.
Pamiętaj o celu.